Нататкі адной Ліцвінскай каралевыZ

А я вось сёння стала ўладальніцай чарговай машынкі са смешнай назвай каверлок. Я так доўга на яго аблізвалася, што зараз баюся нават распакаваць свой чарговы швейны гаджэт.Ня ведаю таксама, дзе я яго пастаўлю і што рабіць са старым аверлаком.Баялася нават пахваліцца маме, бо тая не шые зусім і не разумее да канца навошта ён мне. Вось паставіла пакуль скрыню пад стол, не распакоўваючы,сяджу тут і ціхенька цешуся набытку.І хвалюся вам таксама шэптам....

Ужо колькі дзён маю адну не вельмі карысную, але ж назойлівую мару: купіць торт-мурашнік і з'есці яго, найлепш ў кампаніі страстных ласунчыкаў.Толькі нечакана я сутыкнулася з тым, што такія тарты зніклі з продажу.Здаецца, кандытэры навучыліся рабіць столькі розных смачнасцяў, толькі я на іх гляджу раўнадушнымі вачыма.Ніводны торт, з тых, што я пабачыла за апошні тыдзень не выклікае ў мяне нават аддаленага жадання з'есці яго.Толькі вось трот-мурашнік не выходзіць з маёй галавы.Вось і купіла я сёння згушчонкі, а як пекчы той торт не памятаю.Мо хто падзеліцца рэцэпцікам?

Шукала ў нэце паштоўку для сяброўкі, а наткнулася на тое, што заўтра адзначаецца Міжнародны Дзень Талерантнасці. Здзівілася.))))

Хочаш зразумець адкуль у Тваёй грыпа-хваробы ногі растуць, схадзі закрыць бальнічны ў паліклініку.Там сустрэнеш палову суседзяў з пад'езду. Яны ўсе будуць ветліва ўсміхацца, байкі травіць. Але адразу зразумееш, дзе трэба было ўводзіць сапраўдны карантын.Не ў школах, не. У маім родным пад'ездзе.
P.S.Добра, што не з забойцамі жыву.

Чацвер- дзень дажджовы і даволі цёплы.Праседзіўшы ў хаце чатыры дні, сёння я не вытрымала, і вырашыла: пара схадзіць у свет, ну хаця б... у багетную майстэрню.Доўга, вельмі доўга я наважвалася аформіць падараваны мне некалі фрэндамl_z Шагалаўскі постэр.І справа не ў тым, што постэр кепскі, але ў тым, што з дзяцінства ў нашым доме віселі выключна арыгінальныя працы беларускіх мастакоў, сябраў таты.Вешаць побач арыгіналы і постэры мне заўсёды ўяўлялася нейкай несур'ёзнай справай. Але на арыгінальнага Шагала мне таксама не стае.І сёння я вырашыла: баста, няхай гэты постэр будзе вісець над маёй канапай і ўздымаць мне настрой кожнага ранку Шагалаўскім невясомым пазітывам.
Прыходжу ў краму, пытаюся ў дзяўчыны пра багет,яна ветліва мне адказвае.Я дастаю свой постэр.Разгортваю перад ёю.А дзяўчына мне ў адказ лісліва-захоплена кажа: "Якая ў Вас КАРЦІНА! Які МАЛЕВІЧ!"У той момант стала мне неяк сорамна за сябе са сціплым постэрам, за дзяўчыну з яе "грунтоўнымі" ведамі ды за багетную майстэрню што звяла маю беднасць і яе недаадукаванасць.



Марк Шагал "Над горадам"

Калі тры гады таму, мой сябра завёў мне дзённік,гэта быў падарунак на народзіны.Тады ў мяне ўсё было новае: новы комп, новы інтэрнэт,новы дзённік, пасля новыя фрэнды, новыя знаёмствы, новыя развіртуальванні.....
У мяне не было мэты стаць пісменніцай, але аказалася графаманства зацягвае.І вось я пішу і пішу. Пішу пасты, пішу каментыі, паціху пашыраю ды пашыраю сваё кола інтэрнэт-знаёмстваў.
Сёння я маю больш за 300 сяброў.Камусці многа, а камусці мала.Дзякуй за тое, што вы са мной, шаноўныя!Пішыце!

Кажуць, што хвароба чалавеку даецца не проста так, а каб ён падумаў аб сваім жыцці. Усе людзі хварэюць па-рознаму.Мая мама, напрыклад, звычайна зашываецца пад коўдрай на 1-2 дні, а я гатую ёй глінтвейн і гарбату.Праз два дні яна ажывае і забывае аб сваёй хваробе.Я ж, калі хварэю, то даволі доўга адыходжу ад навалы, але часцяком я ўдзячна таму, што захварэла, бо нарэшце мой час належыць толькі мне адной, і я магу ім распараджацца без абмежаванняў працоўнымі абавязкамі.Праўда, здаралася, што з тэмпературай пад сорак я малявала праекты для сесіі, але ў інстытуце не здаць сесію ў час раўнялася самагубству.
( далей )

Шаноўныя фрэнды, можа хто падкажа ці можна ў Менску абзавесціся славенска-рускім альбо славенска-беларускім слоўнікам? Аказалася, купіць такі слоўнік практычна немагчыма ў Менску.

Вось ён -мой даўнішні сябра, яшчэ з часоў студэнцтва.Ён вясёлы і аптыміст,і я яго вельмі люблю з тых самых часоў, калі яму не было дзе жыць, і ён часам прыходзіў да нас пераначаваць. Ён, вядома, заляцаўся да мяне, але ў нас не магло скласціся, я гэта ведала заўжды, бо чамусці я была нераўнадушная да ягоных траіх сяброў, неадначасова канечне.
Пасля ён з'ехаў у Расею да маці, і стаў там галоўным рэжысёрам абластнога тэатру лялек, а пасля яшчэ і скончыў аспірантуру.Ён і зараз не ўнывае і мае мноства планаў, толькі асабістае жыццё неяк не складваецца.У яго -маленькі сынок, і даўно дарослая дачка.Часамі ён тэлефануе і заве мяне замуж, але я назіраю, як ён заляцаецца яшчэ да іншых, да многіх іншых.І я забаўляюся з гэтага, і адмаўляю яму ўжо каторы раз.Ён не абражаецца.Ён жартуе ў адказ.Ён шукае. Шукаю і я. Шукаем у розных частках Зямлі.Я яго вельмі люблю і спакойна стаўлюся да ягоных заляцанняў да іншых.Ён-мой даўнішні сябра.І калі ён ізноў запрапануе мне замуж, я каторы раз адмоўлю.І мы пасмяемся ізноў з гэтага факту.
Але, скажыце мне, чаму, чаму, калі я маю пачуцці да мужчыны, то так балюча перажываць той факт, што ён не хоча гэтага цаніць?Так балюча перажываць здраду, сыход, жаніцьбу на іншай... етс
Дзе насамрэч зарыта маё шчасце? І ці існуе яно ўвогуле?

Два дні не было тэмпературы, а тут толькі выйшла на свежае паветра и зноў з тэмпературай.Заўтра буду здавацца.

Мой дзед нарадзіўся ў 1909 годзе і калі адбывалася рэвалюцыя,ён быў хлопчыкам школьнага ўзросту.На сваім вяку ён з прычыны войнаў і рэвалюцый хадзіў у тры розныя школы.Адна з іх была руская гімназія,дзе дзеду прывілі грунтоўныя веды ў нямецкай і лацінскай мовах, геаграфіі і шмат іншых прадметах.Эрудаванасць майго дзеда была вельмі высокай, хаця ён закончыў толькі сярэднюю школу і не меў вышэйшай адукацыі.Ён часта любіў узгадваць свайго старога настаўніка геаграфіі, каторы змусіў дзеда вывучыць геграфію так, што той мог паказаць любое месца на карце з заплюшчанымі вачыма.Нам усім, членам ягонай сямьі, было далёка да такой дасканаласці.Але, пэўна, той настаўнік прывіў дзеду не толькі веды,але і пэўныя гены вандроўніка,бо мой бацька вандраваў няўёмна па абшарах роднай зямлі,Літвы,Украіны,Расеі,Югаславіі.
Мяне ж з маленства цягалі за сабою бацькі, і я даўно сцвердзілася на думцы, што тэарытычная геграфія ніколі не дасць сапраўднага ўяўлення аб свеце, толькі на практыцы, ступіўшы нагой, дакрануўшыся рукой, пабачыўшы ўласнымі вачыма, удыхнуўшы носам, можна адкласці ва ўласнай памяці бясконцыя месцы, мястэчкі і гарады, а таксама пазнаёміцца з людзьмі, не такімі, як я сама, і тым самым пашырыць уяўленне пра гэтае жыццё.
У маёй памяці ўсплываюць месцы, дзе я бывала, і адразу прыходзяць асацыяцыі, пачуцці,думкі.І мяне ізноў цягне ў чарговую вандроўку, у месцы, дзе я яшчэ не была...
( Геаграфія паводле ўласнага досведу )

Пасвяца, пасвяцца свінні ў маім кутку.

Час ідзе, і некалі мне было сем, і гэта быў мой самы шчаслівы Дзень народзінаў у жыцці.Напярэдадні пераезду ў новую кватэру, я з бацькамі сядзела тады за маленькім журнальным столікам ля згорнутага ў трубку кіліма і разабранай кніжнай шафы.На стале стаяў Ленінградскі торт, на ім гарэла сем свечак.Мне былі абсалютна няважныя выгоды.Было так утульна.Тамушта там былі я, мама ды тата, і мае народзіны, і будучы пераезд у новую хату, і новае жыццё адказнай першакласніцы, што вырвалася нарэшце з ненавістнага палону дзіцячага садка....
Зараз, калі зсумаваць лічбы таксама атрымаецца сем.Але мне ўжо далёка не сем.У душы мне сем, у паводзінах дваццаць два,а ў рэчаіснасці трыдцаць чатыры.І думаючы сёння пра свой узрост,я ўсё гадала гэта яшчэ ці ўжо?

Была сёння вельмі здзіўленая па вяртанні дадому. Мой адзінаццацігадовы вушасты такс навучыўся....глядзець тэлевізар!Калі я зайшла ў хату, ён быў абсалютна адзін і праглядаў нейкую слязлівую мыльную оперу, лежачы сабе на канапе.Пульт ён амаль трымаў у лапах.Позірк быў засяроджаны на экране, не хапала толькі прахвесарскіх акуляраў і адкладзенай газеты.
А я-та думала, што хаця б майго сабаку зомбаяшчык не цікавіць.;)

Некалі ў мяне была сям'я, я была мамай і жонкай.Я была шчаслівай маці і не вельмі шчаслівай жонкай.Але аднойчы гэта ўсё скончылася. Мой сын пахаваны на вясковых могілках недалёка ад Менску.Мой былы муж цяперака жыве далёка, у кожнага з нас сваё жыццё,але памяць аб сыне нас дагэтуль звязвае і змушае захоўваць пэўныя адносіны.
Сёння я была ізноў на могілках у Ясіка.Мой былы муж рэгулярна пакідае там цукеркі для свайго сыночка.На маю думку, мёртвым ня трэба аніякай ежы.Але цукеркі знікаюць, толькі паспееш адвярнуцца.Так адбылося і сёння.Я прыехала трохі паздней за Гену і пабачыла толькі невялікі след ад дзіцячага чаравічка на могілцы сына.Можна было б падумаць, што гэта анёл збірае сваю дань, але гэта бедныя дзеці са шматдзетнай сям'і, што жывуць ля могілак.
Мне шкада тых дзяцей, лепш бы я ім проста ў рукі тыя цукеркі давала, чым назіраць, як яны абыходзяць могілкі ў пошуках чаго смачненькага.

На каштанавай алеі, што ля майго парку, дрэвы ўжо агаліліся, і адзін старанны дворнік склаў іх былыя шаты акуратнымі пірамідкамі пад кожным дрэвам. Я ійшла ў краму праз каштанавую алею і думала, што людзі звычайна распранаюцца, калі цяпло, а дрэвы-на холад.Аголеныя людзі гледзяцца па-рознаму:часам брыдка, часам прыгожа, часам эратычна. Аголеныя ж дрэвы не выклікаюць ніякіх пачуццяў:ні брыдкасці, ні захаплення, ні эратычных перажыванняў.

Я купіла сабе новыя боцікі з банцікам ззаду не таму, што вельмі хацела купіць боты, але таму, што мае мінулагоднія амаль разваліліся. Выбару ў мяне не было.У краме, дзе я перамерыла амаль сотню розных пар абутку, мне падыйшлі толькі тыя і ніякія іншыя.Так што я і не выбірала, проста купіла тое, што налезла на мяне і не ціснула нагі.Але выбар ботаў проста правакуе мяне на тое каб паказаць іх прыгожы банцік ззаду і да таго свае ногі. Таму я зноў нашу спадніцы замест джынсаў. І вось сёння падыходжу я да прыпынку ў спадніцы і новых боціках, а насустрач мне выходзіць нейкі расхрыстаны неахайны дзядзька і кажа: " Можна я Вам задам адно пытанне?" Нярвова прадбачычы непажаданыя заляцанні дзядзькі, я зусім няветліва буркаю: "Якое?"
Ягонае пытанне мяне здзівіла: " Вам не халодна?" Маё "не" было настолькі абрубаючым, што дзядзька больш мяне не пытаў. Але чаму ён падумаў, што мне халодна, калі яшчэ так цёпла?

Ад ранішняга шэраню стала абсыпацца нават зялёнае лісце.У жамчужна-шэрым святле ранку гэтыя горы апалага за нач лісця выглядаюць чароўна-прыгожымі. Я даўно вырасла, але і дагэтуль не магу ўстрымацца і прайсці міма чарговай кучы лістоў. Лістапад запаланяе ўсю зямлю: сцежкі, дарогі, аўтобусныя прыпынкі,дахі аўтамабіляў, лаўкі. Я іду па гэтым мягкім залацістым кіліме і ад маіх рухаў кілім ажывае, лісты падпрыгваюць і кружаць вакол маіх ног, нібы-та матылёчкі. Гэтак яны нібы-та хочуць яшчэ раз звярнуць на сябе ўвагу і сказаць:Вось бачыш, хутка зіма, але Ты не спяшайся туды, пабудзь яшчэ трохі з намі, ў апошніх промнях залатой восені!
І я не спяшаюся, я не хачу тае зімы,але хачу любавацца гэтым залатым хараством яшчэ і яшчэ....

Высветліла увечары, што ў Хазара няма мікраспарыі. Маці ўладкавалася на пошту паштал'ёнам. Калі ж вярнулася з сальсы, трубу ў ваннай ужо пачынілі.
Пачынаю адваротны адлік.)))

Смешна мне назіраць за сёлетнім перапісам.Ужо з тыдзень ля нашага дому тусуецца мажны перапісчык з фірмовым зялёным партфельчыкам на вялізным пузе.Ён нешта ходзіць і ходзіць, але завітаў да нас толькі сёння.Я, як сапраўданая сава, прачынаюся поздна,таму сёння адчыняла яму дзверы а другой гадзіне дня ў піжаме і халаце, з заспаным тварам. Я думала- гэта сусед прыйшоў у пазыкі, але калі пабачыла на парозе перапісчыка, то захацела адначасова і праваліцца пад зямлю ад таго, што стаю амаль у негліжэ, і паслаць гэтага адутлаватага дзядзьку куды падалей.Але той, нібы-та прадбачыў, што яго пашлюць і вал'яжна толькі спытаўся:" Выы пеераапіісваааццааа бууудзееецеее ці неее?" І я ўзрадвана яму адказала:"Прыйшлі бы Вы іншым разам." Дзядзька зусім не засмуціўся,сказаў толькі, што будзе яшчэ ў нас тыдзень тусавацца,то раптам і перапіша.На тым мы і развіталіся.
Ну і нязручны ж гэты перапіс! Халера яго не бярэ.