Нататкі адной Ліцвінскай каралевыZ

Капучына мяне натхняе.Так прыемна бывае заехаць па дарозе на працу ў адну кафейню і ўзяць з сабою кубачак гарачага напою з густой малочнай шапкай і абільнай карычнай посыпкай.Апошнія пару прыпынкаў звычайна еду ў тралейбусе і смакую маленькія малочныя пульхіры са смакам карыцы і водарам моцнай кавы.Рэдкія спадарожнікі кідаюць тады на мяне крывыя позіркі, але жаданне напіцца капучына перамагае кожнага разу маю сарамлівасць.
( Чытаць болей... )

Яе больш няма з намі.Калі я сказала аб гэтым сястры, то пачула ў адказ: "Яна так шмат чаго зрабіла добрага проста мімаходам,а ў мяне засталася толькі яе фотка ў тэлефоне.Шкада."
Хочацца верыць і маліцца аб тым, каб ёй было там лепш.

( Чытаць болей... )

Майму Шчасцейку сёння год і сем месяцаў. Нават ня верыцца,а час прамінуў, як імгненне.

Мы вярнулися дадому. Падрабязнасци паздней.Але пакуль не виншуйце нас.

Я стаю ў "Бусліку" ля паліцы з дзіцячым харчаваннем, і мая рука цягнецца да верхняй паліцы, дзе стаіць "Прэ-нан"-сумесь для неданошаных немаўлят.Гэта ўжо другая сумесь, каторую мы купляем для новага члена маёй сям'і.Я стала мамай другі раз у сваім жыцці.У маіх грудзях паўно малака, я сцэджваю яго шэсць разоў на дзень пры дапамозе дасягнення сучаснай цывілізацыі-электрычнага малакасмактача.Але я яшчэ ні разу не карміла сваім малаком і не трымала на сваіх руках свайго маленькага сыночка, майго мышанятку, майго Максімку.Сёння яму спаўняецца два тыдні.Я ня ведаю зараз многа гэта ці мала для майго хлопчыка, але мне вельмі хочацца верыць, што вельмі хутка мы ўжо будзем разам і я змагу карміць, трымаць, песціць сваё нованароджанае немаўлятка.
( далей )

Гэтыя прыгажуні створаны выключна для кахання,нават ежа ім непатрэбная.Адзіны і галоўны і нстынкт змушае іх збірацца ў танец усяго іх жыцця: танец кахання і смерці адначасова.Не трэба жыць шмат, каб кахаць і быць каханымі.Дастаткова затаньчыць гэты непадражальны танец і памерці ў той жа час, памерці ў шчаслівым экстазе.

Праходзіць лета, і я раблюся не толькі ВЯЛІКАЙ, але і страшна лянівай.Але ж хіба можна прайсці міма гэтай шмарагдавай прыгажуні, каторая так старанна пазуе для майго аб'ектыву?

Трохі больш за год таму я паглядзела фільм "Катынь" Анджэя Вайды.І памятаю, што канец таго фільму пакінуў мяне ў роспачы."Нічога яшчэ не скончылася і справядллівасці няма, і невядома калі яшчэ будзе,"- менавіта гэта спрабаваў мне тады сказаць аўтар.На колькі ж прарочым аказаўся той фільм у адносінах таго, што адбылося сёння! І неважна: ці гэта збег абставінаў ці злы рок.Спачуваю, шчыра спачуваю палякам і і асабліва блізкім загінуўшых....

Заўсёды была перакананая, што для кахання не існуе ўзросту.Гэтая гісторыя яшчэ адно таму падцвярджэнне.Хочацца верыць, што не апошняе.
I вось у 1999 годзе я сустрэў там адну Анюцiну суседку-сяброўку — стаў распытваць пра сваё першае каханне. Яна мне распавяла, што Анюта жывая-здаровая, жыве то ў вёсцы, то з дачкой у Бабруйску, даўно страцiла мужа — ён моцна пiў…

Мяне як стралой працяла! Я вярнуўся дахаты, замовiў тэлефонную размову. Яна падняла слухаўку, я кажу: “Анюта, ты мяне пазнаеш?”. Яна адказала: “Так, Коля, як я магу цябе не пазнаць…”

Я прызначыў спатканне, паехаў, мы сустрэлiся — i я застаўся там. I з таго дня не расстаёмся вось ужо 10 гадоў….

У кагосці пладзяцца вожыкі, а я ў нядзелю з фільтра выліла сабе на далонь невялічкага анціструса, даўжынёй у сем міліметраў, а пасля знайшла яму ў кампанію яшчэ трох празрыстых нованароджаных малодшых братоў.Ня ведаю, ці выжывуць яны,бо ніякіх умоваў для вырошчвання малькоў ў мяне няма. Аднаго, у якасці эксперыменту, я адсадзіла ў шклянку. Астатнім прыйдзецца пазмагацца за сваё жыццё ў вялікім акварыўме.
Зы.А барбус мой ужо амаль дарослы.

( зазірнуць )