Нататкі адной Ліцвінскай каралевыZ

Як бы ні стараліся зрабіць абсалютнай ісціну, праўда застаецца адноснай.

На ўваходзе вісела распараджэнне: дзецям да 16 уваход і прагляд забаронены.Калі я распавяла аб гэтым сястры, тая вельмі абуралася, што на творы мастацтва дзецям хадзіць нельга, а ў тэлевізары круглыя суткі ідзе цалкам некантралюемы "базар", які не назавеш ні эротыкай, ні парнаграфіяй, але толькі чарнухай.
Я ж тэлевізар гляджу не часта і тое больш вымушана, чым дабравольна, шаснаццаць год мне стукнула яшчэ ў мінулым стагоддзі, таму на ўваходзе пашпарт у мяне ніхто не спытаўся, але папярэдзілі: для прагляду нашага саду вам засталося толькі сорак хвілін, паспяшайцеся. І мы паспяшаліся.Толькі хіба можна спяшацца, калі з усіх бакоў на Цябе пазіраюць разнастайныя шчырыя пульхныя жаночыя формы? Сапраўды, жанчыны ў графіцы, жывапісу і малой пластыцы нібы-та зазывалі нас: паглядзі на мяне, глянь сюды, праўда ж, у мяне прывабныя клубы? Яны манілі, спакушалі, вабілі, проста жылі сваім застылым аголеным жыццём, а часамі шакавалаі кантрастным спалучэннем прыгожага ды жахлівага. Німфы, прыгажуні, купалінкі, егіпецкія фараоншы, дымы ў масках, спячыя прыгажуні, а часамі пачварныя вешалкі ды анарэксічныя дахадзягі. Часамі сярод іх трапляліся мужчыны-валеты, альбо голыя арлекіны. У жаночым царстве яны выглядалі неяк дзіўна і незразумела, тым больш што яны цалкам не звярталі ўвагі ні на наведвальнікаў, ні такую вялізарную колькасць ню.Я хадзіла паміж твораў, штосці падабалася больш, штосці меньш.Не пакінула мяне раўнадушнай малая пластыка.Мне хацелася мацаць рукамі фактуру матар'ялаў, правесці далонямі па выразных акруглых формах статуэтак.Асабліва ж мне спадабалася там жанчына-слімак, шкада, што не было ўжо часу затрымацца ля яе даўжэй, засталася на памяць толькі фотка." Да заканчэння засталося пяць хвілінаў, паспяшайцеся!"- правірашчаў з'едліва голас назіральніцы.Прыйшлося тэрмінова пакідаць залю. А за спіной я чула маўклівы шэпт мнагалікіх Венераў: " Ну паглядзі на нас яшчэ хоць трошачкі!"
Можа яшчэ раз схадзіць?


( Зазірнуць у сад Венеры )

Я аб'ядаюся чарніцамі.Зараз такая чарнічная стану.....;))))

Як на мяне,у летнюю спёку смачней за халаднік з бурачкоў можа быць толькі халаднік са шчавелю ў прыкуску з маладой бульбачкай, пасыпанай свежым укропам.

На Купалле прынята шукаць папараць-кветку.Нажаль папараці я не знайшла на востраве.Але ж мне пашчасціла знайсці вось такую прыгажосць.Я пабачыла там толькі адзін кусцік і не стала рваць.Але ж як яна называецца? Гэтае пытанне займае мяне ўжо два дні. Можа хто ведае што гэта за кветка і дзе можна адшукаць па выяве назву?

Пасля апошняй маёй вылазкі ў вандроўкі я магу смела паставіць сабе дыягназ: хранічная знянацкая жабка-вандроўніца. Вось жа не збіралася я цалкам нікуды ехаць, пакуль у пятніцу не раздаўся званок. Тэлефанавала Леначка і прасіла фоцік, бо ехала яна на Купалле.А я ў адказ папрасіла ўзяць мяне з сабою, і праз 12 гадзін пасля нашай размовы, роўна аб 11 раніцы ў суботу я ўжо сядзела ў аўтобусе, што накіроўваўся на Чарсвяты. Абавязковай умовай было наяўнасць строюі адэкватнасці падзеі. І строй знайшоўся( дзякуй Танечцы), ну, а ехаць на Купалле і не купаліць-гэта ж проста грэх.
( чытаць і глядзець далей )

Шукаю высокакамунікатыўную працу на час адпачынку з 1-га-па 31-га ліпеня.))))

Калі Табе кажуць, што ў Галандыі-гэта вельмі папулярны занятак, але могуць і не казаць: якая розніца.Калі ўзгадваеш, што пра гэта некалі толькі чытала ў дзяцінстве ў адной чэскай кніжцы.Калі ведаеш, што перад Табою аб'ект высокіх тэхналогій а нават калі ня ведаеш.Калі праходзячыя міма людзі(не толькі дзеці, але таксама мужчыны і жанчыны), прыпыняюцца з адкрытым ртом і заварожана глядзяць туды ж, куды і я. Калі выцягваеш з далёкіх закуткоў сваёй памяці кволы ўспамін, што ў Японіі гэтай штуковіне прысвячаюць цэлае свята. Калі трымаеш у рукох дзве тонкія ніткі, але здаецца што трымаеш цэлае неба.Калі ловіш празрыстыя іпругкія струмені цёплага летняга паветра.Калі адзін толькі лёгкі рух рукі прымушае гэту штуковіну віраваць, узмываць альбо падаць, паварочваць і круціцца.Калі ведаеш, што Табе 33, але Ты ўпершыню ў жыцці робіш гэта. Гэта ўсё толькі пра адно. У гэтым столькі асалоды, радасці і лёгкасці....Паветраны змей.

адсюль: vintagephoto
Дарэчы, сёння Сусветны дзень аховы навакольнага асяроддзя.

ПрайдзіСвет - прайдзі тэст!

Тэставанка з украінскае мовы

мой вынік – 12 з 16

Вы бясспрэчна знойдзеце агульную мову з украінскімі нацыяналістамі. Гайда ў Львів!

Прайдзі Тэст! раздзел "гульня"

Вось толькі дастаткова адзін раз завітаць у госці да Леначкі,дык у нагрузку да прыемнага-праведзенага часу з мілым чалавечкам, маеш у сваёй фанатэцы яшчэ і пару новых музычных альбомаў з добрай музыкай. Вось і слухаю штодня.

Посмотреть на Яндекс.Фотках

Посмотреть на Яндекс.Фотках
( глядзець яшчэ )

Не тое, каб я была фанаткай паходаў у Менскі Батанічны сад, але кожны год я бываю там хаця бы раз.Канечне, дагледжанасць нашага Батсаду пакідае жадаць лепшага, але ж час, калі квітнеюць цюльпаны,бэз, ірысы ды рададэндраны такі непаўторны. І кожны год я імкнуся паглядзець на квітнеючае майскае хараство ў нашым Батсадзе.З Батсадам у мяне ёсць свае ўласныя ўспаміны.Тут пачынаў сваю працоўную дзейнасць мой бацька, і калі мама ў далёкім 1965 толькі нарадзіла маю старэйшую сястру, тата адорваў яе морам кветак з Батсадаўскай аранжарэі.У роддоме ўсе здзіўляліся адкуль столькі кветак, бо быў пачатак сакавіка, навокал ляжаў снег, а ў мамы на тумбачцы стаялі першыя гіяцынты, ружы, лілеі....
У школе нас вадзілі палоць кветкі на летняй практыцы, і з Батсадам у мяне звязаныя яшчэ і першыя працоўныя мазалі, шчодра нацёртыя першай працай на руках і нагах.За тое, з таго часу я ведаю такую расліну, як барбарыс, хаця дагэтуль я ведала толькі кіславатыя цукеркі з такой жа назвай і нават не задумвалася з чаго іх робяць.Гэты самы барбарыс шчодра пакалоў мае дзіцячыя рукі, калі я была пяцікласніцай.
А ў студэнцкія гады я ўдзельнічала ў конкурсе авангарднай моды, і я рабіла тады сукенку на экалагічную тэму.Сукенка называлася "Парніковы эфект", яна складалася з маленькіх паліэтэленавых мяшэчкаў у каторыя былі запаяны расліны, спераду, на ліфе былі прымацаваныя дзьве конусаабразныя вазы адкуль тырчэлі 30 цюльпанаў , 10 гіяцынтаў ды 20 нарцысаў,закупленыя спецыяльна ў нашым Батанічным садзе.Ох, і навазілася я тады з той сукенкай, запайваючы розныя лісцікі у маленечкія пакецікі, а пасля, калі апраналі тую сукенку на манекеншчыцу, мяшэчкі палопаліся часткова, і запаяная ў іх вада шчодра паліла цела манекеншчыцы, і тая скардзілася, што дарма не апранула памперсаў. Нажаль я нічога тады не выйграла ды і фоткі не захавалася, але ж з таго часу мае ўлюбёнейшыя кветкі-гэта махровыя цюльпаны з нашага Батсаду.
А сёння мяне здзівілі зусім не кветкі, і не басейн, каторы ўпершыню за маё жыццё напоўнілі вадой,і не абноўленая саджалка, дзе валяліся кілаграмы батонаў ад шчодрых наведвальнікаў,і не загадкавыя і апрой дзікунска-вычварэнскія назвы сартоў бэзу( Абеліск, Абаронцам Брэсту, Зара камунізму, Карл Дзесяты..), але тое святло, што надавала кветкам, раслінам і людзям у Батсадзе чараўнічую прыгажосць. Тое святло нібы-та казала мне: казкі ёсць, ёсць эльфы, анёлы, дзівосы, ёсць на свеце яшчэ шмат, шмат непаўторнага хараства. І за гэтым хараством я ўпершыню на сваёй памяці назірала чэргі. Чэргі ў 30 хвілін!

Посмотреть на Яндекс.Фотках

Карл Дзесяты,Казімір Пер'е,Радж Капур, Абэль Шатэнэ,Мац'ен де Домбасле,Глорыя де Альсмеер, Леанід Леонаў,прэзідэнт Грэві,Монік Лемуан,Пэрлес Пінк,Эдзіт Кавэль,Гуго де Фрыз,Несцерка. Альбо Манумент, Абеліск, Зара Камунізму.... Усе гэтыя назвы маюць дачыненне толькі да аднаго прадмету. Як вы думаеце якога?

«задний фасад» на Яндекс.Фотках

Часамі абставіны складаюцца, мягка кажучы, не ў найлепшым накірунку. Вось, напрыклад , учора. Прызначыла сустрэчу з сяброўкай на супрацьлеглым канцы горада, але затрымалася на працы. Хацела адначасова зрабіць ёй неспадзяваны падарунак да дня народзінаў, і таму зайшла ў кветкавую краму, што побач з працай. Але ў краме абсалютна не было чаго выбраць.Правагаўшыся колькі часу, нарэшце выбіраю вазон з ружамі, але прадавачка нават не можа яго прыгожа ўпакаваць, прыходзіцца самой падцінаць банцікі нажніцамі.У выніку я безпардонна спазнілася, а калі ўсё ж даехала, высвятлілася, што сустрэча была прызначана на іншай станцыі метро, а таму прынцыпова не адбудзецца.Я выйшла з метро і слёзы цяклі па маіх шчаках, я ня ведала, што мне рабіць далей. Стаяла на прыпынку хвілін сорак з ружамі ў рукох і слязамі на шчоках, і ўсё  чакала на маршрутку, але так ніводнай сваёй маршруткі  і не дачакалася. Вярталася ізноў на метро, а пасля пешкі, бо на прыпынку стаяла злая кантралёрша, а ў мяне не было талону і жадання даказваць ёй, што я села разам з кантралёршай на адным прыпынку. У выніку атрымаўся сумны аўтапартрэт на фоне непадораных ружаў.

У дзяцінстве, калі мы жылі каля "Камсамольца", я любілі хадзіць у цір разам з сястрою.Я была тады яшчэ зусім малая, і мне спецыяльна падстаўлялі скрыню, каб я магла назіраць як страляла мая старэйшая на 10 гадоў сястра.Часам і мне дазвалялі узяць у рукі вінтоўку і прыцэліцца у якую-небудзь простую мішэнь.Стралялкі вельмі падабаліся маленькай Рэнечцы.У гатэлі "Турыст" стаялі гульневыя аўтаматы, сярод каторых я заўсёды выбірала "марскі бой", "паляванне на качак" ды "страляніну па мішэнях".З лёгкасцю я расстрэльвала усе 20 мішэняў і атрымоўвала за гэта прызавую гульню.Мне падабаліся дзіцячыя стрэльбы, пісталеты з пістонамі( у асноўным за пах пістонаў), аўтаматы. І натуральна,калі ў майго сябра па дзіцячым садку з'явіўся аўтамат з чырвонай лямпачкай я вельмі яму зайздросціла, бо ён быў хлопчыкам і яму бацькі куплялі зброю без пытанняў.
( Шмат адстрэляных літар )

Гляджу на тое фота і зноў мару рабіць гістарычныя касцюмы,толькі нашмат багацейшыя за тыя мае папярэднія.Маё натхненне нібы-та абуджаецца зноў, а столькі ж часу прайшло.І так хочацца хоць бы ў якім карнавале паўдзельнічаць....
Фота адсюль:http://realmofvenus.renaissanceitaly.net/yourgarb/VIPs/vips.htm
( Пад катам мае даўнішнія працы )